پرستار

نویسنده: عزت صمدی پور، زهرا دولت آبادی، فاطمه اسداللهی

آدرس: دانشگاه علوم پزشکی بقیه ا...(عج) ، دانشکده پرستاری

 مقدمه: سندرم دیسترس تنفسی بالغین از سال 1994 به سندرم دیسترس تنفسی حاد تغییر یافت ، به این علت که ARDS همه گروههای سنی را مبتلا می کرد و نه فقط بالغین. این سندرم تظاهری از آسیب حاد به ریه است که معمولا در پی سپسیس، تروما یا عفونتهای شدید ریوی ایجاد می شود.

ARDS از سه فاز اگزوداتیو، پرولیفراتیو و فیبروتیک تشکیل شده است که فاز فیبروتیک آن معمولا غیر قابل برگشت است. معمولا علائم بالینی در 50 درصد موارد در 24 ساعت اولیه پیشرفت می کند و در 85 درصد موارد در 72 ساعت اول ARDS خود را نشان می دهد. بیماران در ابتدا تاکی پنه و دیس پنه بدون یافته سمعی غیر طبیعی در ریه دارند. در بیماران مسن تر معمولا با یک اختلال ذهنی غیر قابل توجیه کننده همراه هستند، سپس بیماران تاکیکارد و سیانوز خفیف می شوند و رالهای خشن پدیدار می گردد، با پیشرفت دیسترس تنفسی و ایجاد رونکای ، نیاز به انتوباسیون و حمایت با ونتنیلاتور با فشار مثبت ایجاد می شود.

اصول در مان اولیه تامین ذخیره اکسیژنی ، استراحت ریه و مراقبتهای حمایتی است.در این راستا مراقبتهای پرستاری انجام می گردد.

تازه های درمانی در این بیماری شامل پر کردن ریه ها با پرفلوئوکربن و یا استنشاق اکسید نیتریک که فاکتور کاهش دهنده آندوتلیوم و با خاصیت آنتی پلاکت و ضد التهابی است استفاده می شود. پوزیشن خوابیده به شکم باعث بهبود اکسیژناسیون می گردد.ترکیبی از این اقدامات می تواند امید به زندگی را در این بیماران افزایش دهد.

دراین مقاله سعی شده سندرم ARDS بطوکامل با علائم هشداردهنده، ریسک فاکتورها و درمانهای متداول و تازه های درمانی و نیز مراقبتهای پرستاری در این سندرم مورد بحث قرار خواهد گرفت.

گل واژه ها: ARDS- تازه ها ی درمانی – مراقبتهای پرستاری